19. ve 20. yüzyılda filizlenen ve gelişen milliyetçi hareketler, belirli bir nüfus topluluğundan “millet” yaratmak adına geleneksel halk şarkılarını “keşfetmeye” ya da “reforme etmeye” giriştiler.
Türkiye’de ise milliyetçi hareketlerin halk müziği reformu açık bir devlet politikası olarak en yoğun şekilde 1922-52 yılları arasında uygulandı.
Genç Cumhuriyet’in “Türk millet” yaratma çabasının en önemli ayaklarından biri olarak halk müziği çalışmaları, siyasetçilerin, aydınların, müzikologların, sanatçıların, halkevleri ve radyo üyelerinin, öğretmenlerin, kısacası Cumhuriyet’in hayallerinin peşinde koşan birçok kimsenin oluşturduğu bir tartışma ortamında gerçekleşti.
