Ahmet Nejat, “aşk”ı; herşeyi kapsayan “mutlakiyet”e, bir başka söyleyişle “hiç”e ulaşma yolundaki önemli bir evre olarak tanımlıyor ve eserlerinin kaynağı olarak görüyor.
Dünyevi ve manevi alemlerin her ikisinde tutkuyla özlenen, beklenen “aşk”, Ahmet Nejat’ın yapıtlarında renge ve biçime bürünmüş halde karşımıza çıkıyor.
Bir dönem, kusursuz güzelliğin aranışının sonucu olarak tanımlanan geleneksel tasvir sanatlarına özgü ve bir o kadar da çağdaş bir malzeme olan “altın” Ahmet Nejat’ın eserlerinde sonsuzluğun yansıması oluyor.
Latin yazısından farklı olarak, her sözcüğe ayrı bir değer katabilmesiyle üstün bir imgesel güce sahip olan Fars yazısı Nejat’ın eserinde iki sözcüğün; “aşk” ve “hiç”in sayısız zikredilmesinin temsili, kaligrafinin olduğu kadar üçüncü boyutun da sınırlarını zorluyor.
Ahmet Nejat’ın bilinen ve bilinmeyen alemlerin unsurlarını bir araya getiren yapıtları, birbirinin zıddı olan kavramları bünyesinde barındırmıyor; aksine, ancak ve ancak birlikte var olabilen karşıtlıkları vurguluyor.
Sanatçı, sergisinde varlığın ve yokluğun, biri olmaksızın diğerinin var olamayacağı kavramların altını çiziyor.
